Wśród Europejczyków i białych Amerykanów

Wśród Europejczyków i białych Amerykanów częstość występowania ślepoty na barwy wynosi około 8%. Obszerne doniesienie z Norwegii i Szwajcarii określa odsetek mężczyzn dotkniętych ślepotą na barwę czerwoną na 1’% męskiej populacji, osłabionym widzeniem tej barwy także na 1%, ślepotą na barwę zieloną 5% i osłabionym widzeniem zielonego koloru 1,5%. Odsetek kobiet europejskich cierpiących na wszystkie rodzaje ślepoty na barwy wynosi 0,5%. W Azji daltonizm występuje u 5% mężczyzn, wśród Murzynów i Indian amerykańskich u około 3%, wśród mężczyzn eskimoskich u około 1%. Zważywszy częstość występowania tej wady wśród przedstawicieli społeczeństw zmo- toryzowanych i obowiązującą na całym świecie sygnalizację stosującą światła czerwone i zielone, wydaje się dziwne, że większość władz wydających zezwolenie prowadzenia pojazdów całkowicie lekceważy u kierowcy zdolność rozróżniania kolorów oznaczających „stop” i ,,jazda”ł. A może nadał działa selekcja naturalna, w której wyniku giną w większym procencie kierowcy ze ślepotą na kolor czerwony i zielony?

Nierozróżnianie barw czasami jest korzystne: przy tej wadzie łatwiej wykryć zamaskowanie czy to wojskowe, czy naturalne, a entomolog ze ślepotą na barwy potrafi często odnaleźć jakiegoś ukrytego owada tam, gdzie innym się to nie udało. Przy słabym oświetleniu nikt nie rozróżnia kolorów. Wieczorem traci się najpierw zdolność odróżniania koloru czerwonego, na końcu zaś barwy znajdującej się po drugiej stronie widma, rano pierwszy wyraźnie widziany kolor to kolor niebieski.

Leave a Reply