Uszkodzenia samobójcze

Uszkodzenia samobójcze odznaczają się pewnymi klasycznymi cechami. Śmiertelne zranienie poprzedza często kilka zranień próbnych, nieskutecznych. Człowiek, który ma zamiar się utopić, układa często w porządną kupkę dodatkowe części odzieży, jak kapelusz i rękawiczki. Ofiara broni palnej wybiera prawie zawsze prawą skroń dla śmiertelnego strzału (lewą, gdy jest mańkutem), środek czoła, jamę ustną lub też okolicę serca, w tym przypadku typowe jest obnażanie tej okolicy przed zamachem. Ofiara gazu przeważnie uszczelnia dokładnie pomieszczenie i układa się wygodnie na poduszkach. Przy powieszeniu prawie nigdy nie dochodzi do złamania kręgosłupa. Wykonanie kary śmierci na skutek wyroku sądowego wymagało opadnięcia skazanego o 195 do 225 cm, w zależności od jego wagi, i w następstwie dochodziło do złamania w środkowej części kręgosłupa szyjnego. Większość samobójców ginie wskutek uduszenia, niektórzy umierają tylko wskutek zatrzymania przepływu krwi przez naczynia krwionośne szyi. Według C. J. Polsona dla zaciśnięcia żyły szyjnej potrzeba tylko 2 kg nacisku powroza, dla tętnic szyjnych 5 kg, dla zamknięcia tchawicy 15 kg. Większość wieszających się wybiera miejsca pozwalające im na skonanie, gdy obie nogi znajdują się ponad ziemią, a ponieważ ich ciężar zawsze przekracza 15 kg, udaje się im zamknięcie tchawicy mimo to udawały się samo- bójstwa przez powieszenie na klamce od drzwi, powieszenie udawało się nawet ludziom leżącym w łóżku. Mówiąc oględnie, ciało jest bardzo wrażliwe na zamachy na swe własne życie.

Samobójstwo uważa się od dawna za pojedynczy akt powodujący śmierć. Obecnie zwraca się także uwagę na poniewieranie przez wielu ludzi własnego ciała, na alkoholików doprowadzających pijaństwem do przedwczesnej śmierci, na ofiary choroby wieńcowej nie prowadzące odpowiedniego trybu życia i mówi się

„samobójstwie z niezupełną premedytacją”. Samobójstwo nie musi natychmiast prowadzić do śmierci.

Leave a Reply