Trawienie w skrócie

Trawienie w skrócie. Słownictwo dotyczące trawienia jest niestety niestrawne, jednak przeszkodę tę lepiej jest pokonać na samym początku. Żywność składa się z protein, węglowodanów, tłuszczów, soli, witamin i wody. Wszystkie te składniki są niezbędne w pewnych ilościach, lecz tylko pierwsze trzy muszą ulec przemianie w czasie trawienia.

Proteiny (od greckiego słowa oznaczającego zasadniczy lub podstawowy), czyli białka, są dużymi drobinami, składającymi się z łańcuchów aminokwasów. Aminokwasy złożone są z grup aminowych (NH2) związanych z grupami karboksylowymi (COOH) za pomocą tak zwanego wiązania peptydowego. Niektóre enzymy mają zdolność przerywania tego wiązania z równoczesnym dołączeniem drobiny wody, dlatego proces ten nazywa się hydrolizą. Jak można się spodziewać, niektóre wiązania pękają łatwiej niż inne najpierw długie drobiny białek ulegają przełamaniu na krótsze (polipeptydy), później na bardzo krótkie składające się z trzech aminokwasów (tripeptydy) lub dwu ami-nokwasów (dipeptydy) i wreszcie pozostają aminokwasy pojedyncze. Dwadzieścia różnych rodzajów aminokwasów nazywanych cegiełkami, z których zbudowane jest ciało, stanowi, po strawieniu protein i rozbiciu na pojedyncze składniki, surowiec dla budowy tkanek ciała. Ciało ludzkie obok kości i tłuszczu jest bogate w proteiny, co od czasu do czasu znajduje uznanie u zwierząt mięsożernych. Wszystkie proteiny muszą zostać rozbite na aminokwasy, zanim te ostatnie zostaną zużyte ponownie do budowy pożytecznych protein, i to rozdrobnienie jest funkcją trawienia.

Węglowodany składają się z węgla, wodoru i tlenu, połączone razem mogą tworzyć trzy rodzaje jednocukrów, a mianowicie glukozę, fruktozę i galaktozę z tych trzech pojedynczych cukrów zbudowane są wszystkie węglowodany. I w tym przypadku rozbicie dużych drobin na mniejsze jest zadaniem trawienia, duże wielocukry, nazywane często skrobiami, muszą zostać rozłożone. One również mają wiązania zwane wiązaniami glukozydowymi, a enzymy atakują duże wielocukry w miejscach wiązań, doprowadzając do rozłożenia na dwucukry i jednocukry. Wszystkie proteiny mają duże cząsteczki i muszą być rozłożone, inaczej węglowodany, wśród których są i małe cząsteczki. Przykładem jest glukoza, składająca się z pojedynczych jednocukrów, ale jest to substancja wytwarzana sztucznie. W pożywieniu obecne są dwa dwucukry: sacharoza – znajdująca się w cukrze trzcinowym i laktoza – znajdująca się w mleku. Takie węglowodany nie wymagają wcale, lub bardzo niewiele, rozbijania chemicznego, trawienie ich odbywa się więc bardzo prędko, dlatego też stosuje się je w przypadkach upośledzenia trawienia i gdy istnieje potrzeba szybkiego uzupełnienia energii.

Leave a Reply