Świecenie oczu

Za tego rodzaju sprawność odpowiedzialna jest warstwa światłoczuła siatkówki, składająca się z mnóstwa komórek zwanych pręcikami ‚ i czopkami. W oku ludzkim jest w przybliżeniu 125 000 000 pręcików i 7 000 000 czopków, lecz informacja od tych milionów komórek odbiorczych musi przejść do mózgu przez nerw wzrokowy, będący ze swymi 800 000 włóknami nerwowymi stosunkowo skromną wiązką. (Według niektórych autorów włókien jest znacznie więcej, jednak ich liczba nie jest nawet zbliżona do ilości pręcików i czopków). Siatkówka jest w zasadzie przedłużeniem mózgu na owym cienkim pniu nerwowym. Ujście nerwu wzrokowego tworzy ślepy punkt, okolicę pozbawioną receptorów zjawisko to wykryto w r. 1668 i każdy, kto ma trochę cierpliwości, może się sam o tym przekonać patrząc jednym okiem (przy drugim zamkniętym) na dwa punkty odległe od siebie o 7,5 do 10 cm. Sposób działania pręcików i czopków jeszcze ciągle nie jest dokładnie wytłumaczony w skrócie – pręciki służą widzeniu nocnemu i mogą rozróżniać wyłącznie odcienie koloru szarego, podczas gdy czopki służą widzeniu dziennemu i mogą odróżniać barwy. Ptaki aktywne w porze dziennej mają proporcjonalnie więcej czopków, a ptaki nocne więcej pręcików, ssaki aktywne w nocy, jak nietoperz i szczur, mają również więcej pręcików, podobnie jak, z niezrozumiałych względów, aktywny we dnie człowiek.

Świecenie oczu wielu zwierząt w ciemności zależy od części warstwy barwnikowej siatkówki. Nie ma wytwarzania światła, jak dawniej sądzono, istnieje tylko zdolność odbijania światła widzialnego.

Leave a Reply