Struny głosowe

Struny głosowe nie są wcale strunami, są błonami podobnymi bardziej do stroika niż do strun, a dźwięki mogą powstawać dopiero po zbliżeniu ich do siebie i zamknięciu klinowatego otworu. Jeśli następnie przez krtań przedmuchiwane jest powietrze – najlepiej od strony strun głosowych – to powstaje dźwięk, gdyż ciśnienie poniżej krtani powoduje otwarcie wentyla utworzonego ze strun głosowych możliwe jest również wydawanie dźwięków, gdy powietrze wciągane jest do płuc, jak to czynią brzuchomó- wcy. Każde otwarcie strun głosowych uwalnia porcję powietrza, a potem oba fałdy zbliżają się do siebie ponownie. Powstają równocześnie drgania o różnej częstotliwości i chociaż ich zakres jest dość szeroki, to podstawowy ton mowy ludzkiej ma często-tliwość około 125 okresów na sekundę.

Wydawanie dźwięków to jeszcze nie mowa, nikt nie potrafi roz-mawiać za pomocą oboja konieczna jest artykulacja i łączenie dźwięków w pewne grupy, zanim ton, czy tony podstawowe zostaną zamienione na mowę. Tak zwanymi artykulatorami ruchomymi są warga dolna i szczęka dolna, różne części języka i struny głosowe. Mogą się one poruszać względem innych, nazywanych artykulatorami nieruchomymi, jak warga górna, zęby górne, dziąsło, podniebienie twarde znajdujące się z przodu i podniebienie miękkie położone ku tyłowi oraz boczne ściany krtani. O konieczności artykulacji łatwo się przekonać. Spróbuj powiedzieć słowo „pop” bez stykania się warg ze sobą, słowo „trzask” nie dotykając językiem górnych zębów lub słowo „szelest” z językiem przy jednym z policzków.

Leave a Reply