Ogólne zasady działania mechanizmu

Ogólne zasady działania mechanizmu związanego z rozwojem pojedynczej komórki aż do pojedynczego osobnika, od zbioru informacji w obrębie DNA do urzeczywistnienia ich w postaci produktu końcowego, czyli dojrzałego osobnika, były znane na długo, zanim rozpoczęto wyjaśniać kod. Kolejność zdarzeń była w zasadzie znana: najpierw muszą być utworzone proteiny (czyli białka), a z nich zostanie stworzone ciało, przy czym proteiny zastosowane są zarówno jako materiał budulcowy, jak i w postaci enzymów kontrolujących jego reakcje chemiczne. Wiadomo było również, że białka składają się z dwudziestu zaledwie różnych związków, zwanych aminokwasami, składają się z nich także enzymy, a więc i ciało. Aminokwasy nazywane są blokami budulcowymi rozwoju, a sposób, w jaki te bloki są ułożone, zależny jest od rodzaju białka, od rodzaju enzymu lub tkanki, czyli od sposobu zastosowania. Od dłuższego czasu było także wiadomo, że czynnik decydujący o porządku ułożenia tych bloków decyduje o rozwoju, a od czasu wojny za czynnik taki uważano DNA.

Zagadnienie przedstawione w uproszczony sposób trzeba teraz trochę skomplikować, aby dać wyobrażenie o jego skali. Istnieje tylko 20 rodzajów aminokwasów, ale drobina białka zawiera średnio 150 drobin aminokwasów różnego rodzaju, poukładanych w odpowiednim porządku. Same aminokwasy są już drobinami dość skomplikowanymi, a cóż dopiero białka, każda drobina proteiny składa się z wielu tysięcy atomów, gdy na przykład prostsza drobina, jak cukier, składa się z 45, penicylina z 40, kwas siarkowy z 7.

W obrębie każdej komórki jest prawdopodobnie kilka tysięcy różnych protein produkujących różne enzymy, wywołujących różne reakcje chemiczne, a w całym ciele musi być wielokrotnie więcej dużych drobin białka. Tą ogromną całością zarządza informacja ukryta w drobnych włókienkach, w długich, cienkich drobinach DNA. Drobiny te mają około 100 000 do 10 000 000 atomów, a więc są dosyć duże, jednak w porównaniu do chromosomów, w obrębie których się znajdują – niewielkie. Chromosomy są tak małe, że można je zobaczyć tylko za pomocą dobrego mikroskopu, najcieńsze z nich są grubości 100 do 200 nanometrów (1 nanometr = 0,000001 milimetra).

Leave a Reply