Najmłodszy maratończyk

– 5 000 m – 26, na 10 000 m – 27, w chodzie na 20 km – 28, w maratonie – 30, w chodzie na 50 km – prawie 31 lat. Najmłodszy maratończyk (25,5 lat) był o niecały rok młodszy od najstarszego 100-metrowca. Wszyscy lekkoatleci byli stosunkowo młodymi mężczyznami: najstarszy miał 36 lat (w chodzie na 50 km), a najmłodszy 19 lat (skoczek wzwyż). We wszystkich Igrzyskach Olimpijskich, biorąc pod uwagę również konkurencje, o których starożytnym Grekom nawet się nie śniło, wiek zawodników obejmuje wiele dziesiątków lat. W Helsinkach w r. 1952 najmłodszy z zawodników miał 13 lat (pływak), a najstarszy (strzelec do rzutków) 66. Najmłodsi zwycięzcy to niezmiennie pływacy.

Zazwyczaj uważa się, że wysokość nad poziomem morza ma małe znaczenie. Większość dużych miast będących dotąd siedzibami Igrzysk Olimpijskich nie leży wysoko nad poziomem morza. Międzynarodowy Komitet Olimpijski zadecydował, że Igrzyska w r. 1968 odbędą się 2 200 m nad poziomem morza w Mexico City. „To nierozsądne, zadziwiające, absurdalne” pisał Roger Bannister. Wielu znanych sportowców protestowało również, głównie ze względu na konieczność dłuższego okresu aklimatyzacji. Na takiej wysokości sprinterzy mają duże szanse na pobicie istniejących rekordów świata. Długodystansowcy nie mogli mieć na to wiele nadziei. Sprinter ma w swym ciele całą potrzebną ilość tlenu przed biegiem i dlatego może zyskać na mniejszej o 23% gęstości powietrza (w porównaniu z warunkami nad po-ziomem morza, przyp. tłum.). Jest łatwiej biec w rzadszym powietrzu. W biegach długich korzyść ta nie wyrównuje mniejszej

8% zawartości tlenu w atmosferze w Mexico City w porównaniu z zawartością na poziomie morza. W r. 1965 fizjolog i alpinista dr L. G. Pugh dokonał wizji lokalnej na wysoko położonym stadionie Meksyku. Po powrocie stwierdził bez ogródek, że udział w Olimpiadzie nie pozostawi ujemnych następstw w organizmach zawodników, ale że wyniki we wszystkich konkurencjach wytrzymałościowych będą z pewnością gorsze. Inni autorzy na podstawie jego danych obliczyli, że osiągane czasy będą gorsze mniej więcej odpowiednio do lo- garytmu dystansu. Na 800 m należy spodziewać się wydłużenia czasów o 2,6%, na 10 000 m o 15%. Brytyjscy lekkoatleci, którzy pojechali z dr Pughem, byli wolniejsi na 3 mile o 6% nawet po 4-tygodniowej aklimatyzacji, a zaraz po przybyciu o 8%. Gdyby takie wyniki osiągali w zawodach na poziomie morza, zajęliby dalekie miejsca. Każdy biegacz z dobrą techniką aklimatyzacji

Leave a Reply