Monochromatyczny

(1 barwa) całkowita wszystkie bardzo rzadka ślepota na barwy ślające wady. Odmienność wady u człowieka nie potrafiącego odróżnić koloru żółtego od pomarańczowego w porównaniu z drugim, nie odróżniającym pomarańczowego od żółtego, może się wydawać dyskusyjna, jednak różnice pomiędzy nimi są rzeczywiste i istotne.

Na całym świecie mężczyźni wykazują częściej ślepotę na barwy niż ko bieły, wada ta jest mniej rozpowszechniona wśród ludzi, którzy prowadzą lub prowadzili do niedawna życie w warunkach bardziej prymitywnych niż wśród grup miejskich. Różnica pomiędzy obu płciami polega na dziedziczeniu większości tych wad w skojarzeniu z chromosomem X: ze względu na występowanie u mężczyzn tylko jednego chromosomu X, każdy jego defekt ma większe szanse ujawnienia się. Kobiety mają dwa chromosomy X i dlatego defekt jednego z nich może zostać zamaskowany przez normalność drugiego. (Dokładniejsze wyjaśnienie znaleźć można w rozdziale o dziedziczności).

Różnica pomiędzy ludami prymitywnymi a resztą jest być może skutkiem zmniejszenia rygorów selekcji naturalnej, która w przeszłości zmniejszała szanse przeżycia osobników ze ślepotą na barwy. W każdym razie częstość tej wady wśród Europejczyków i ludności białej Ameryki Północnej jest większa niż wśród Azjatów, częstość wśród Azjatów jest większa niż wśród Murzynów, Indian amerykańskich i tubylców australijskich, u Eskimosów jest ona najrzadsza na świecie. W Anglii częstość jest największa w okolicach południowych i wschodnich, we Francji w okolicach nadmorskich, w Indiach wada występuje częściej wśród braminów niż wśród niższych warstw. Przypuszczalnie grupy ludności wykazujące najczęstsze występowanie tej wady są najdłużej uwolnione od bezpośredniego zdobywania pożywienia i od ujemnych stron ślepoty na barwy. Nieznana jest także przyczyna związku pomiędzy ślepotą na barwy i alkoholizmem: wśród alkoholików stwierdza się tę wadę częściej niż wśród podobnych grup ludności niepijącej.

Leave a Reply