Mendel

Te praktyczne osiągnięcia oparte na kontrolowanym rozmnażaniu to jeszcze nie genetyka naukowa jej początek przypada na r. 1865, kiedy to Grzegorz Mendel, katecheta z Moraw, przesłał artykuł o hybrydyzacji roślin do opublikowania w piśmie „Protokoły Berneńskiego Towarzystwa Przyrodniczego”.

Artykuł ten nie zdobył rozgłosu, nie tyle ze względu na ukazanie się w mało znanym piśmie, ile z powodu przejściowej krótkowzroczności współczesnych naukowców. Karol Darwin zmarł w r. 1882, nie usłyszawszy nigdy o Mendlu, który umarł w 2 lata później. Artykuł stanowił narodziny właściwej nauki o dziedziczności, chociaż narodziny te zostały formalnie zarejestrowane dopiero na przełomie stulecia, kiedy trzech biologów z Niemiec, Austrii i Holandii odkryło ponownie pracę Mendla.

Mówiąc zwięźle, Mendel stworzył teorię przewidującą dokładnie mechanizm dziedziczenia. Przed nim panowało przekonanie, że dziedziczenie jest pewnego rodzaju stopem – przypadkowym połączeniem cech obu rodziców, po nim – dziedziczność została oparta na pojęciu genów. Błyskotliwość Mendla polegała także na umiejętności bardzo dokładnego przewidywania rezultatów swych doświadczeń, jeszcze zanim przystąpił do ich wykonania rozumiał on dobrze istotę zagadnienia, choć nie miał pojęcia o jego mechanizmie. Podobno ogrodnik Mendla wykonywał nawet tabliczki z napisami zgodnie z przewidywaniami księdza jeszcze przed obejrzeniem rezultatów. Nie znany jeszcze wówczas zupełnie mechanizm dziedziczenia rozwinął się w ogromną gałąź wiedzy w wyniku odkryć w XX wieku i przywrócił świetność nazwisku człowieka, który zmarł nie jako szanowany naukowiec, ale jako czcigodny opat klasztoru w Bernie.

Leave a Reply