Łzy

Łzy są płynem sterylnym i są nieodzowne dla zwilżania oka. Gruczoły łzowe wytwarzają łzy bez przerwy i znajdują się w okolicy górnobocznej każdego oczodołu. Chociaż oko jest ciepłe, narażone na działanie powietrza co najmniej przez 16 godzin dziennie, choć na jego powierzchni odbywa się parowanie oraz czynność mrugania, to produkcję łez oblicza się zaledwie na 1/2 do 2/3 grama na dobę. Śmiech, ziewanie, kaszel, wymioty, zimny wiatr, ciała obce, niektóre związki chemiczne i płacz zwiększają produkcję łez i kiedy ktoś się solidnie popłacze, to przy okazji wytwarza dodatkowo ponad 0,5 grama. Łzy wytwarzają wszystkie kręgowce żyjące w powietrzu, podobnie jak wszyscy ludzie po przekroczeniu paru tygodni życia. Nie ma jak dotąd przekonywających dowodów, że oprócz człowieka jakieś inne zwierzę może płakać w odpowiedzi na stan napięcia uczuciowego.

Nadmierne wydzielanie łez, nazywane naukowo epiphoia, wraz ze znacznym zwiększeniem produkcji pociąga za sobą duże zmniejszenie bakteriobójczych własności łez. Własności te badał Alexander Fleming na wiele lat przed słynnym odkryciem penicyliny. Do tego wcześniejszego odkrycia, podobnego w swej przypadkowości do wynalazku penicyliny, przyczyniła się kropla z nosa, nieprzyjemny, kapiący objaw silnego przeziębienia. Bakterie na pożywkach ginęły szybko w miejscach, na które spadła kropla. Wkrótce wyosobniono lizozym, czyli czynnik bakteriobójczy, w dużej ilości obecny we łzach, w mniejszej w ślinie i w śluzie nosa. Bez jakiegoś podobnego do lizozymu czynnika bakteriobójczego oczy, nos i usta stałyby się nie strzeżonymi wrotami dla stale napływających bakterii.

Leave a Reply