Kodowanie

Kodowanie. Najpierw nieco o rozmiarach problemu. Nowoczesny szpieg używa podobno mikropunktów dla przekazywania informacji, zdjęcie jakiegoś dokumentu zostaje pomniejszone do wielkości przecinka lub wykrzyknika, a później ten mały obrazek po odpowiednim powiększeniu odkrywa swe sekrety. Taka wymyślna metoda jest jednak niczym w porównaniu z miniaturową skalą kodu genetycznego, gdyż w każdej komórce jest około 6 bilionowych (0, 000 000 000 006) grama DNA. Na świecie żyje obecnie

– 3 000 000 000 ludzi, a ponieważ każde z jaj, z których wszyscy oni powstali, zawierało te parę bilionowych grama DNA, to całkowita ilość DNA dla wyznaczenia cech żyjącej ludzkości ważyła razem 0,02 grama. (To zaskakujące wyliczenie zawdzięczamy genetykowi Theodosiusowi Dobzhansky’emu). Idąc dalej – i biorąc pod uwagę przyrost ludności w ostatnich stuleciach – całkowita ilość zużytego dla kodu genetycznego DNA dla wszystkich ludzi, jacy urodzili się od początku naszej ery, nie przekraczała jednego grama. W zestawieniu z powyższym technika mikropunktów wydaje się śmiesznie prymitywna.

Historia DNA jest bardzo krótka, dopiero w czasie ostatniej wojny wysunięto przypuszczenie, że DNA jest substancją odpowiedzialną za przekazywanie informacji genetycznych. Budowę tej niezwykle skomplikowanej drobiny wyjaśniono około r. 1950, a rozwiązywanie kodu po roku 1960. Szybki postęp nowej nauki – biologii molekularnej – datuje się od chwili kiedy w celu rozwiązania problemu biologicznego zaczęli ze sobą współpracować naukowcy z różnych dziedzin. Z grupy 5 naukowców, którzy w r. 1962 otrzymali dwie nagrody Nobla za prace na tym polu, tylko jeden, J. D. Watson, był biologiem dwu z nich było fizykami, F. H. C. Crick i M. H. F. Wilkins, a dwu chemikami M. P. Perutz i J. C. Kendrew. (W tym brytyjskim osiągnięciu Watson był jedynym Amerykaninem).

Leave a Reply