Grupy rasowe ludzkie

Grupy rasowe ludzkie mają, być może, swoiste zapachy grupowe, podobnie jak każda jednostka. Anatom japoński przybyły do Europy uznał zapach ciała (Europejczyków) za „nieprzyjemny, silny, zjełczały, słodkawy, czasami gorzki”. Na pociechę przekonał się później, że jest i podniecający seksualnie. Na zapach europejski złożyły się zapewne w większym stopniu pożywienie i sposób życia niż dziedzictwo rasowe, ale prawdopodobnie jedno i drugie ma znaczenie. Zapach zwierzęcia ma doniosłe znaczenie z punktu widzenia społecznego, seksualnego i osobniczego. Psy potrafią rozpoznać swych panów wyłącznie po zapachu, a u myszy dochodzi do poronienia, jeśli zostaną ponownie pokryte przez inne myszy o różnym zapachu. Doświadczenia z dwojaczkami wykazują, że każdy posiada specyficzny, zdeterminowany dziedzicznie zapach, prawdopodobnie zdolność wyczuwania zapachów innych osobników i rzeczy jest także dziedziczna. Albinosi, mający i tak zbyt wiele niekorzystnych cech, mają słabe powonienie – podobnie jak i palacze tytoniu.

Zmysł smaku. O smaku i zapachu mówi się często jednym tchem mimo niewielu podobieństw. Odwracając to zdanie – oddech może pobudzać oba te narządy zmysłowe, gdyż zapach i smak kojarzą się w wyobrażeniach większości ludzi. Przeziębienie ma pozbawiać odczuwania smaku, ale ono tylko blokuje w znacznym stopniu towarzyszący zapach smak pozostaje. Kto chce sprawdzić rzeczywisty smak potraw, powinien jeść, kiedy jest silnie przeziębiony i zatkać sobie dokładnie nos.

Leave a Reply