Dwa typy jąkania

Mniej więcej jeden człowiek na stu należy do jąkałów, wśród nich byli Nevil Shute, Somerset Maugham, Aneurin Bevan, król Jerzy VI i Arnold Bennet. Istnieją próby rozróżnienia dwu typów jąkania się, jeden zależy od wahania się i jest częstszy w Wielkiej Brytanii, drugi charakteryzuje się powtarzaniem i występuje częściej w USA, na ogół jednak nie przywiązuje się wagi do tych różnic.

Dwa typy jąkania istnieją rzeczywiście, ale polegają na czymś innym. Pierwszy z nich pojawia się u dzieci w wieku 2 do 4 lat wtedy, kiedy w trakcie normalnej nauki mowy dziecko potyka się w swych wysiłkach, aby być zrozumiane, i kiedy umiejętność przekazywania informacji rzadko jest proporcjonalna do zapierającej oddech pilności nowiny. Drugi, trwały typ jąkania dotyczy przede wszystkim dzieci w wieku od 4 do 7 lat i niejednokrotnie jest dalszym ciągiem pierwszego. Jąkanie trwałe zdarza się o wiele częściej u chłopców niż u dziewcząt, często zanika samoistnie u młodzieży, występuje częściej u dzieci późno zaczynająych mówić, a także o niskim poziomie inteligencji, niejednokrotnie jest rodzinne, jeśli można wyłączyć naśladowanie. Tradycyjne przekonanie o istnieniu związku jąkania z leworęcznością, zwłaszcza jeśli zmusza się do używania prawej ręki, nie ma uzasadnienia w świetle najnowszych badań (patrz rozdział o mózgu). Liczne teorie przypisujące jąkanie przyczynom czysto psychologicznym nie znajdują potwierdzenia w ogromnej przewadze jąkałów wśród chłopców, niemniej w ostatniej publikacji na ten temat British Medical Journal radzi stosować leczenie skojarzone, obejmujące naukę mowy, jak i psychoterapię. Nieczęsto dochodzi do całkowitego wyleczenia jąkała przestaje niekiedy jąkać się w obecności odpowiedniego hałasu, takiego, przy którym zaczynają jąkać się normalni ludzie. Niektórym jąkałom można pomóc, zaopatrując ich w miniaturowe metronomy wybijające dla nich tempo.

One Response to “Dwa typy jąkania”

Leave a Reply