Dawna postawa społeczeństwa

Dawna postawa społeczeństwa wobec samobójstwa ma oczywiście swój udział w stworzeniu zamętu zmniejszającego wartość współczesnych statystyk, z którego współczesne społeczeństwo chciałoby się wyplątać. Samobójstwo nie jest wyłącznie chorobą naszego wieku: znane było wśród niektórych ludów prymitywnych, dla innych było nie do przyjęcia. Wstyd był zawsze częstą przyczyną zamachu na siebie, inną była konieczność towarzyszenia komuś zmarłemu, jak na przykład na Wschodzie zwyczaj palenia na stosie wdowy wraz ze zwłokami męża. Rzymianie i Grecy nie uważali na ogół samobójstwa za grzech, chyba że było ono związane ze stratą żołnierza, podobne stanowisko mieli i pierwsi chrześcijanie, którzy często odbierali sobie życie. Apostołowie nie potępiali samobójstwa, również Stary Testament bezpośrednio go nie potępia, można najwyżej doszukać się pośredniej dezaprobaty. Stary Testament zawiera opis 4 znanych samobójstw: Samsona, mającego więcej z kamikaze niż z harakiri Saula, za którego przykładem poszedł jego giermek Abimelecha, ze wstydu, że został zraniony przez kobietę i Ahitofeła, który przed powieszeniem się przygotował się w klasyczny sposób do samobójstwa. Najsłynniejszy przypadek samobójstwa u Żydów zdarzył się w r. 73, kiedy to w oblężonej twierdzy Masada 960 osób odebrało sobie życie, żeby nie poddać się Rzymianom.

Pierwszym chrześcijaninem potępiającym samobójstwo był św. Augustyn i mimo iż przed nim wielu samobójców było kanonizowanych, w ciągu kilku stuleci samobójstwo zostało uznane za zbrodnię, a także za grzech. Przepisy żydowskie znacznie wcześniej zaczęły potępiać samobójstwo i z wyjątkiem większej częstoś- ci w okresach prześladowań, odbieranie sobie życia zdarzało się rzadko wśród Żydów.

Leave a Reply