Biorąc pod uwagę całe ciało

Biorąc pod uwagę całe ciało, najwięcej jest zakończeń bólowych, mniej dotykowych, jeszcze mniej receptorów ciepła i najmniej receptorów zimna. Zdolność zlokalizowania poszczególnych wrażeń jest proporcjonalna do ilości tych zakończeń i dlatego na przykład dotyk czy ból można zlokalizować znacznie dokładniej w danej okolicy ciała niż ciepło i zimno. Jak dobrze wiadomo, różne części ciała mają różną wrażliwość dla każdego z tych bodźców koniec prącia, łechtaczka, język, wargi i końce palców są nadzwyczaj wrażliwe na dotyk, zaś wrażliwość owłosionych części ciała, obejmujących właściwie całe ciało z wyjątkiem dłoni i podeszew, jest zwiększona przez podważanie włosów przy dotknięciu. Zakończenia dotykowe skupione dookoła podstawy każdego włosa wykrywają sprawnie jego ruchy, a do poruszenia włosa potrzebna jest znikoma siła. Zwierzęce włosy w okolicy pyska, spotykane u większości ssaków, wydłużają jeszcze tę wrażliwość.

Najprostszym sposobem wykazania odległości pomiędzy receptorami dotykowymi w różnych okolicach ciała jest pomiar dyskryminacji dwu punktów, czyli stwierdzenie, jak daleko muszą być od siebie oddalone dwa bodźce (wywołane na przykład przez dotknięcia końcem ołówka), aby istotnie były odczuwane jako dwa osobne wrażenia. Na plecach odległość ta wynosi 63 mm, na przedramieniu 38 mm, na powierzchni dłoniowej ręki 12 mm, na końcu nosa 6 mm, na opuszce palca 2 mm i na końcu języka 0,6 mm. Dlatego też mikroskopijna ranka na języku wydaje się mieć rozmiary kanionu.

Leave a Reply